5.4. Cechy dobrego planu 2

Po szóste, plan powinien być elastyczny, co czasami nazywa się giętkością lub plastycznością. Plan powinien być na tyle dokładny i szczegółowy, aby jak najdokładniej określać przebieg czynności w ramach z góry wiadomych okoliczności i jednocześnie na tyle pozostawiać wykonawcy planu wolną rękę, w okolicznościach, które się dopiero mają ujawnić.

Siódmą cechą jest terminowość planu. Jak wspomnieliśmy powyżej, podstawowym elementem planu jest oś czasu. Ale nie chodzi tylko o oś w znaczeniu przedziałów czasu. Plan powinien zawierać termin ukończenia planu jako całości, jak i terminy ukończenia poszczególnych akcji (projektów, zadań lub czynności).

Po siódme, plan powinien być racjonalny. T. Kotarbiński pisał, że plan jest racjonalny, gdy jest ugruntowany poznawczo, gdy jest sporządzony na podstawie wiedzy o prawidłowościach panujących w dziedzinie zamierzonego działania i o naturze i kolejności przewidywanych zdarzeń. [1] To ważne założenie! Często słyszymy od naszych studentów lub przedsiębiorców, którym doradzamy, że ważny jest optymizm w planowaniu i siłą woli zwiększa szanse powodzenia planu. Zwykle wówczas doprecyzowujemy – optymizm planu należy zamienić na obiektywizm, a siłę woli na podjęcie realnych działań zamierzonych w planie.

Po ósme, plan powinien cechować się właściwym względem cel stopniem szczegółowości. Szczegółowość planu ma być „w mierze właściwej”, zgodna z elastycznością i zgodna z terminowością. [2] Nie powinno się przesadzać ze zbytnią szczegółowością, aby nie krępować swobody działania. Nie powinno się też planować zbyt ogólnikowo, gdyż i to nie służy realizacji celów. W jaki sposób plany mogą zawierać się w sobie nawzajem i jak dobrać właściwy stopień szczegółowości do treści merytorycznej planu, pokazujemy w rozdziale 2.

Ostatnim, dziewiątą cechą dobrego planu, jest jego zupełność. Plan jest zupełny, gdy uwzględnia każdy z istotnych względów, pod którymi dana działalność ma być przewidziana i zaprojektowana. A więc nie pomija żadnych działań do zrealizowania ani żadnych ograniczeń jego realizacji. Zupełność nie podlega stopniowaniu, to znaczy albo jest spełniona albo nie.

Z naszego doświadczenia w prowadzeniu doradztwa dla firm wynika, że ta cecha planu jest jedną z najtrudniejszych do spełnienia. Są ku temu dwa powody. Pierwszy – brak możliwości przewidzenia wystąpienia lub tendencji zjawisk w otoczeniu firmy i w jej wnętrzu. Rezygnacja partnera biznesowego ze współpracy albo choroba pracownika powodują, że plan przestaje być zupełny. Drugi powód to niedostrzeganie przez menedżerów „szeregowej istoty” życia człowieka, który może wykonywać efektywnie jedną czynność w jednym przedziale czasu. Czasami są to dwie lub trzy czynności, ale nie więcej! Podejście polegające na tym, że pewne czynności wykona się „w międzyczasie” powoduje, że zupełność planu nie jest spełniona często już na samym etapie planowania.

Podsumowując rozważania na temat cech dobrego celu i planu warto podkreślić, że cechy te w obu przypadkach trudno spełnić zawsze w całości. Podczas planowania wystarczy te cechy wypisać na osobnej kartce i mieć je ciągle przed oczami, a uniknie się większości błędów, jakie czekają na nieświadomego planistę.

[1] T. Kotarbiński: Traktat o dobrej robocie. Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, Wrocław 1975, s. 165-170, 304-306.
[2] T. Kotarbiński: Traktat o dobrej robocie. Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, Wrocław 1975, s. 165-170, 304-306.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *